Goodbye to the artists in residence (OAZo)

Vandaag nog even bij Inas Al-Soqi en Marshall Pratt op bezoek geweest, in Kruitberg dus.  Van Marshall had ik nog geen werk gezien, ik was aangenaam verrast: hij had een aantal stencils (sjablonen) en de afdrukken daarvan nog niet ingepakt. Daaronder bevond zich ook dit werk: de parkeergarage van Kraaiennest. De man in de uitkijkpost deed me denken aan  illustraties bij verhalen van Jules Verne. Zo’n uitkijkpost heet trouwens kraaiennest. Ik ben benieuwd waar hij die informatie vandaan heeft. Er vallen blijkbaar meer kunstenaars op deze gevel. Denk aan Johanna Quispel die een serie tekeningen heeft gemaakt over de Bijlmer.

En ik heb natuurlijk ook het werk van Inas gezien (op de foto hierboven zie je een collage van naast elkaar gelegde werken). Nu kwam ik er ook achter dat ze haar werk echt knipt en snijdt. Toen ik haar werk op de site zag staan, was ik in de veronderstelling dat ze alles digitaal had gedaan. Maar ze is de afgelopen maanden een graag geziene gast op het Waterlooplein geweest. Daar heeft ze een aantal kraampjes ontdekt met oude strips waar ze  haar basismateriaal vandaan heeft gehaald. Het doet Europees aan en het doet me denken aan werk van Max Klinger, heel af en toe aan Félix Vallotton. De prenten van negentiende-eeuwse meubels herbergen twintigste-eeuwse (vaak) gewelddadige taferelen. Er is vast interesse voor in Boston.

Het hondje dat Inas vasthoudt hebben ze gevonden bij oud vuil (trash). Hun mascotte,  in ieder geval tot morgen want ik weet niet of ze hem meenemen naar Boston. Inas is in de zomer weer terug.

Ook Marshall heeft een collage gemaakt, toen hij net in Amsterdam was. Hij noemt het zelf: Very American. Inas bracht de walvis ter sprake (links bovenaan) en dat deed mij denken aan Moby Dick. Toen vertelde Marshall over de plek waar Ahab – de hoofdpersoon in de roman van Mark Twain – vandaan komt: Nantucket. Familie van Marshall schijnt van een eiland te komen dat Martha’s Vineyard heet, een eiland iets verderop. Martha is de naam van de dochter van de ontdekker Bartholomew Gosnold en de wijngaard? Daar is het eiland te zout voor: too salty. Al groeien er wel wilde druiven.

They enjoyed it very much, this stay in Amsterdam. Dat verzekerden ze me.‘k Ben blij dat ik ze nog even gedag kon zeggen.

Link: http://www.marshallpratt.com

Zwijn

Op de hoek van het Rokin en de Wijde Lombardsteeg, Amsterdam.

Rozenoordbrug (1)

Op dit elektriciteitsgebouwtje staan de pieces van AZHQ en FROMA. Beiden ken ik uit de Bijlmer. Het gebouwtje staat op de oostelijke oever van de Amstel.
Twee al wat oudere heren kwamen op me af toen ik onder de ringweg net naast de Amstel graffiti aan het fotograferen was.
Ze vroegen me waarom ik dit deed. En wat er zo interessant aan was? En waarom doen ze dat? Ik gaf de vraag terug en vroeg aan een van hen, de meest praatgrage: Wat denkt u zelf? Tja, wat zou het zijn? Hij kwam er niet goed uit. Ik wees ze op de zwart-wit pieces van JAKE en TIENUS.

Dat zijn jongens die het al jaren doen. Ze noemen zichzelf schrijvers. Vaak zijn het kunstenaars (al dan niet erkend door buitenstaanders). Maar ze krijgen wel respect van andere, serieuze schrijvers. Bovendien is de plek erg belangrijk, want de pieces moeten natuurlijk wel gezien worden. En wel door zoveel mogelijk mensen. Dat kan hier onder een viaduct maar het kan ook op een treinstel of een gebouw. Hoe gevaarlijker de plek hoe groter het prestige.

En voor mij is het ook een kwestie van spotten. Ik wees ze op de witte houten hamer die op de betonnen pilaar stond. Dat is er een van KAASSCHAAF, zei ik, dat vermoed ik tenminste. En ik vertelde wat ik een paar weken geleden van hem had gespot aan de Wibautstraat. Ook liet ik het woord street-art vallen, maar toen had ik de stencils nog niet gezien.